dlaczego.org.pl  
Forum dlaczego.org.pl  >> STRATA DZIECKA
You are not logged in       

Czy naprawdę nikt nie pamięta?Hits: 925
taktórapamięta  
10-11-2014 22:29
[     ]
     
Kiedy 34 lata temu mój synek leżał w szpitalu, chory na zapalenie płuc, nie mogłam go odwiedzać, a nawet widywać, bo wówczas tak było. 7 tygodni w szpitalu,a ja widziałam go tylko 2 razy - raz na rękach pielęgniarki, na korytarzu, przez 2 minuty,Kiedy 34 lata temu mój synek leżał w szpitalu, chory na zapalenie płuc, nie mogłam go odwiedzać, a nawet widywać, bo wówczas tak było. 7 tygodni w szpitalu,a ja widziałam go tylko 2 razy - raz na rękach pielęgniarki, na korytarzu, przez 2 minuty Kiedy 34 lata temu mój synek leżał w szpitalu, chory na zapalenie płuc, nie mogłam go odwiedzać, a nawet widywać, bo wówczas tak było. 7 tygodni w szpitalu,a ja widziałam go tylko 2 razy - raz na rękach pielęgniarki, na korytarzu, przez 2 minuty, drugi raz pokazano mi go przez okno na I piętrze, wieczorem, więc niewiele widziałam. Moje dziecko odwiedzały jednak 2 koleżanki pielęgniarki, pracujące na innych oddziałach, ale dzięki temu mogły czasami cichaczem wejść na oddział dziecięcy i zająć się moim dzieckiem - przewinąć go, posmarować odparzoną pupę,nakarmić, wziąć na ręce. I oczywiście czegoś się dowiedzieć, bo informacja lekarska była tylko 2 razy w tygodniu. jedna z tych dziewczyn, moja kuzynka zreszta, bardzo związała się z Witusiem. Ją pierwszą poinformowano o jego śmierci. Bardzo to przeżyła, tym bardziej, ze była wtedy w ciąży. rzadko się widywałyśmy od tego czasu, a jeśli już, to o moi m dziecku raczej nie rozmawiało się, ot, tylko o życiowych sprawach. Kilka dni temu owa kuzynka wraz z rodziną odwiedziła nas, ale najpierw pojechali na cmentarz, na grób mojego taty. Synek pochowany jest zaraz obok. gdy przyjechali do domu, ona od razu mówi:" Wiesz, Iza, zapaliłam światełko na grobie twojego Witusia i tak strasznie się spłakałam, że nie mogę się uspokoić. Wciąż go widzę w tym łóżeczku, jak wywija nóżkami, patrzy na mnie, i zadziera główkę, gdy sięgam do wyłącznika, żeby zgasić światło. Nigdy tego nie zapomnę". Mówi to i dalej płacze, rodzina pyta, dlaczego, ona powtarza to samo. Kobieta 60-cioletnia, po 34 latach, tak ciepło i niespodziewanie wspomina mojego syna, mówiąc mu po imieniu, tak, jakby wciąż był żywym członkiem rodziny. Nawet my nigdy go w ten sposób nie wspominaliśmy, no, może ja sama, bo przecież wszystko pamiętam. Miło mi się zrobiło na sercu, tak ciepło, nieco żałośnie...Jednak można pamiętać... 


  Subject Author Date
*  Czy naprawdę nikt nie pamięta? taktórapamięta 10-11-2014 22:29
  Re: Czy naprawdę nikt nie pamięta? Joannap 11-11-2014 08:54
  Re: Czy naprawdę nikt nie pamięta? Sylwia24 11-11-2014 16:16
  Re: Czy naprawdę nikt nie pamięta? jolek 11-11-2014 18:09
  Re: Czy naprawdę nikt nie pamięta? mamaMateusza 11-11-2014 21:17
  Re: Czy naprawdę nikt nie pamięta? Alicja74 11-11-2014 22:13
  Re: Czy naprawdę nikt nie pamięta? taktórapamięta 11-11-2014 22:25
  Re: Czy naprawdę nikt nie pamięta? mery.k 12-11-2014 09:42
  Re: Czy naprawdę nikt nie pamięta? smykomatka 12-11-2014 13:44
  Re: Czy naprawdę nikt nie pamięta? Mama Huga 13-11-2014 17:17
  Re: Czy naprawdę nikt nie pamięta? taktórapamięta 13-11-2014 18:15
  Re: Czy naprawdę nikt nie pamięta? Vendetta83 13-11-2014 19:19
  Re: Czy naprawdę nikt nie pamięta? KarolciaiJa 01-12-2014 22:28
  Re: Czy naprawdę nikt nie pamięta? anikia 03-12-2014 18:19
  Re: Czy naprawdę nikt nie pamięta? EwelinaW 03-12-2014 23:37
  Re: Czy naprawdę nikt nie pamięta? jolek 10-12-2015 11:16
  Re: Czy naprawdę nikt nie pamięta? jolek 25-12-2015 17:24
::   w górę   ::
Jump to :
Forum tworzone przez W-Agora